Warszawa nieodbudowana. Lata dwudzieste

Lata dwudzieste - lata szalone, jak zwykło się je określać. I rzeczywiście wszystko było szalone i niezwykłe. Ogromna radość z odzyskanej wolności - budowa własnego, demokratycznego i sprawiedliwego państwa. Tyle entuzjazmu, tyle nadziei. Po długiej i strasznej wojnie ludzie pragnęli żyć wesoło, szybko, wygodnie i dostatnio. Te pragnienia wyrażały się w każdej dziedzinie życia. Nowe prądy uwidoczniły się również w sztuce i architekturze Warszawy. Powstawały nowoczesne osiedla z funkcjonalnie rozplanowanymi wnętrzami, rozległymi podwórzami i, co było nowością, zapleczem socjalnym dla mieszkańców: pralniami, czytelniami, żłobkami itp. Dla nowo utworzonych instytucji państwowych wznoszono monumentalne gmachy. Monumentalne i wspaniałe miały być także budynki szkolne. Jednocześnie modernizmowi towarzyszył nawrót do tradycji - stylu dworkowego, widocznego w licznych willach wzniesionych na Żoliborzu, Ochocie i Saskiej Kępie. Wiele z tych budynków - świadków epoki - zostało zniszczonych, niektóre przebudowano. Bezpowrotnie jednak zniknęła atmosfera tamtych dni. I o tym opowiada "Warszawa nieodbudowana - lata dwudzieste".