Deportacje Polaków z północno-wschodnich ziem II Rzeczypospolitej 1940-1941

Deportacja z definicji nie oznaczała wyroku śmierci, była najłagodniejszą z form sowieckiej represji, choć spory procent deportowanych nie wytrzymywał często wielotygodniowej podróży w nie ogrzanym lub przegrzanym zamkniętym wagonie, dostosowanym do przewozu bydła czy towarów. Umierali starcy, małe dzieci, kobiety ciężarne, osoby chorowite. Wielu nie wytrzymywało później głodu, warunków pracy, warunków mieszkaniowych, zimna... Dla wszystkich oznaczała ona wyrwanie z korzeniami z ziemi rodzinnej, nędzę, tułaczkę, długi pobyt na nieludzkiej ziemi, jaką niewątpliwie był ZSSR w latach czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku. Książka jest zbiorem licznych dokumentów dotyczących deportacji Polaków w latach 1940-1941.