Słowami malowane. Wspomnienie Wilna

Książka niezwykła. Z jednej strony przepełniona poczuciem straty, potwornościami, wszechobecną śmiercią, z drugiej - tryskająca umiłowaniem życia, zabawna opowieść o minionych czasach. Po lekturze, aż trudno się przyznać, że pozycję traktującą o tragedii narodu żydowskiego, zagładzie Wilna, rozbiciu wspólnoty i wymordowaniu rodziny, czytało się z przyjemnością. A jednak... Autor wskrzesił tutaj całą wspólnotę: nie tylko najbliższą rodzinę, lecz całe plemię ekscentrycznych wujów, dziadków, babek i pradziadków; postaci dramatyczne, liryczne i epickie; postaci niemal legendarne i te na granicy groteski czy absurdu. Cała ta wspólnota przekonuje czytelnika, że nie wolno po nich płakać i pogrążać się w żałobie. Za to należy patrzeć, słuchać, dotykać, odnajdywać radość w drobiazgach, tęsknić, śmiać. Że należy żyć.