Fortyfikacje nadodrzańskie

Fortyfikacje nadodrzańskie w czasach nowożytnych były ogniwami łańcucha tworzącego cały system twierdz broniących dużych przestrzeni. Były to twierdze usytuowane wzdłuż wschodnich rubieży państwa pruskiego. Twierdze Koźle (Kosel), Brzeg (Brieg), Wrocław (Breslau) i Głogów (Glogau) służyły do utrzymania Śląska tworzącego cypel wysunięty pomiędzy Polskę, Saksonię i Austrię. Kostrzyn (Küstrin) i Szczecin (Stettin) chroniły Prusy wraz z Pomorzem od ataku ze wschodu. W niniejszym opracowaniu fortyfikacje nadodrzańskie widziane są jako zespół budowli inżynierskich służących do obrony miejsca, ale także jako wielki system ufortyfikowania granic.