Przemiany organizacyjne polskiej kancelarii królewskiej u progu czasów nowożytnych

Analizy przeprowadzone w tej książce ogniskują się na samym początku XVI wieku, szczególnie na latach podkanclerza i kanclerza Macieja Drzewickiego (1501-1515). Autor nie waha się jednak, kiedy jest to potrzebna dla właściwego zrozumienia i oceny dostrzeżonych zjawisk, cofać się do XV, a nawet XIV wieku, jak również wybiegać w przyszłość aż do XVII stulecia. Naczelną tezą książki jest twierdzenie, ze właśnie na początek XVI wieku przypada zasadniczy przełom w wielowiekowym ciągu rozwojowym kancelarii centralnych organów władzy i administracji Królestwa Polskiego. Dopiero teraz, wbrew twierdzeniom dotychczasowej literatury, ukształtowała się polska kancelaria królewska jako urząd wyraźnie oddzielony od dworu monarszego. Rozpoczął się, a w niektórych przypadkach nabrał przyspieszenia, proces tworzenia się systemu centralnych kancelarii państwowych obejmującego, obok polskiej kancelarii królewskiej, kancelarie: skarbu koronnego, pisarza polnego, dekretową, pokojową. Wzajemne zależności tych kancelarii, ich odrębność ustrojowa lub jej brak, nie były jeszcze sprawą przesądzoną. Są one przedmiotem dalszych poszukiwań nie tylko autora tej książki, ale też coraz liczniejszego środowiska badaczy procesów modernizacyjnych nowożytnego państwa polskiego.